தமிழ்நாட்டில் ஒரு கோடி பேர் ஓட்டுரிமையை இழப்பார்கள்..!

வாக்களிப்பது என்பது நாம் சாதாரணமாக நினைக்கும் ஒரு எளிய செயல். ஆனால், அதுவே நம் ஜனநாயகத்தின் ஆகப்பெரிய சமத்துவ ஆயுதம். கோடீஸ்வரனும் அன்றாடக் கூலியும் சரிநிகர் சமமாக நிற்கும் ஒரே இடம் வாக்குச் சாவடிதான். இந்த அடிப்படை பலத்தை நாம் பல சமயங்களில் உணர்வதில்லை. ஆனால், இந்த ஜனநாயகத்தின் ஆணிவேர், ஒரு திட்டமிட்ட அரசியல் வியூகத்தின் மூலம் அரிக்கப்படுகிறது என்ற எச்சரிக்கைதான் இன்று நம் முன் வைக்கப்பட்டுள்ளது. தமிழ்நாட்டில் சுமார் ஒரு கோடி மக்கள் தங்கள் வாக்குரிமையை இழக்கும் அபாயத்தில் இருப்பதாக அதிர்ச்சித் தகவல் வெளியாகியுள்ளது. நாடாளுமன்ற உறுப்பினர் ரவிக்குமார் அவர்களின் சமீபத்திய உரையிலிருந்து, நமது வாக்குரிமையைப் பற்றிய நான்கு కీలకமான மற்றும் அதிர்ச்சியூட்டும் உண்மைகளை இந்தக் கட்டுரை ஆராய்கிறது.

--------------------------------------------------------------------------------

1. உங்கள் வாக்குரிமை 'அடிப்படை உரிமை' அல்ல, வெறும் சட்டப்பூர்வ உரிமையே!

நமது வாக்குரிமை இந்திய அரசியலமைப்புச் சட்டத்தால் வழங்கப்பட்டிருந்தாலும், அது ஒரு 'அடிப்படை உரிமை' (Fundamental Right) அல்ல என்பதுதான் முதல் அதிர்ச்சி. சட்டமேதை அம்பேத்கர், வாக்குரிமையை அடிப்படை உரிமைகள் பட்டியலில் சேர்க்க வேண்டும் என்று அரசியலமைப்பு நிர்ணய சபையில் கடுமையாக வாதாடினார்.

அவர் ஏன் அப்படி வலியுறுத்தினார்? எதிர்காலத்தில் வரும் ஒரு அரசாங்கம், ஒரு எளிய "நிர்வாக உத்தரவின்" மூலம் மக்களின் வாக்குரிமையை எளிதாகப் பறித்துவிடக்கூடும் என்று அவர் அன்றே எச்சரித்தார். வாக்குரிமை என்பது அடிப்படை உரிமையாக இருந்தால், அதை எந்த அரசாங்கத்தாலும் அவ்வளவு சுலபமாக நீக்க முடியாது. ஆனால், சர்தார் படேல், ஜவஹர்லால் நேரு போன்ற தலைவர்களை உள்ளடக்கிய அன்றைய காங்கிரஸ் கட்சியில் இருந்த சநாதன சக்திகள் அதனை ஏற்கவில்லை. இதன் விளைவாக, வாக்குரிமை என்பது ஒரு அரசியலமைப்பு சட்ட உரிமையாக (Constitutional Right) மட்டுமே ஆனது. இந்த வரலாற்று முடிவுதான், இன்று வாக்குரிமையைப் பறிக்க நடக்கும் முயற்சிகளுக்கு வாசல் திறந்துவிட்டுள்ளது.

"இந்த வாக்குரிமையை அடிப்படை உரிமையாக சேர்க்க வேண்டும் இல்லையென்றால் எதிர்காலத்தில ஒரு சாதாரண நிர்வாக உத்தரவை போட்டு ஒரு எக்ஸகயூட்டிவ் ஆர்டர் மூலமாக மக்களுடைய வாக்குரிமையை பறித்து விடுவார்கள்."

--------------------------------------------------------------------------------

2. 'ஒருவருக்கு ஒரு ஓட்டு' என்பது வெறும் தேர்தல் முழக்கம் அல்ல; அதுவே சமத்துவத்தின் நடைமுறை வடிவம்

அம்பேத்கர் கொண்டுவந்த அரசியலமைப்புச் சட்டம், பிறப்பின் அடிப்படையிலான ஏற்றத்தாழ்வுகளைப் பேசிய மனுஸ்மிருதிக்கு நேர் எதிராக, சட்டத்தின் முன் அனைவரும் சமம் என்ற கோட்பாட்டை நிறுவியது. இந்த சமத்துவம் என்பது வெறும் ஏட்டளவில் இல்லாமல், நிஜ வாழ்வில் எப்படி வெளிப்படுகிறது? அதுதான் "ஒருவருக்கு ஒரு ஓட்டு, ஒரு மதிப்பு" என்ற தத்துவம்.

இந்தத் தத்துவத்தின் வலிமையை ஒரு எளிய உதாரணம் மூலம் புரிந்து கொள்ளலாம். நாட்டின் பெரும் கோடீஸ்வரர்களான அம்பானிக்கோ, அதானிக்கோ இருப்பது ஒரே ஒரு வாக்குதான். கிராமத்தில் வறுமையில் வாடும் ஒரு அன்றாடக் கூலித் தொழிலாளிக்கு இருப்பதும் அதே ஒரு வாக்குதான். இருவரின் வாக்குகளுக்கும் ஒரே மதிப்புதான். இந்த நடைமுறைதான் அரசியலமைப்புச் சட்டம் கூறும் சமத்துவத்தை நிஜமாக்குகிறது. அனைவரையும் சமம் என்று கூறும் அரசியலமைப்புச் சட்டத்தை அதன் தாய் அமைப்பான ஆர்.எஸ்.எஸ் நிராகரிப்பதன் મૂળ કારણம் இதுவே. எனவே, இந்த சமத்துவத்தை சிதைக்க நினைப்பவர்கள், முதலில் அதன் அடித்தளமாக இருக்கும் வாக்குரிமையைத்தான் குறிவைப்பார்கள்.

"இந்த ஓட்டுரிமைதான் இந்த சமத்துவம் என்ற அரசமைப்பு சட்டத்திலே சொல்லப்பட்டிருக்கிற விஷயத்தை நடைமுறையில் கொண்டு வருகிறது. இந்த நடைமுறையிலே இந்த ஓட்டுரிமைதான் சமத்துவத்தை நிலைநாட்டுகிறது."

--------------------------------------------------------------------------------

3. உங்கள் வாக்குரிமைக்காக அம்பேத்கர் 100 ஆண்டுகளுக்கு முன்பே போராடினார்

இன்று நாம் சர்வ சாதாரணமாகப் பயன்படுத்தும் வாக்குரிமை, ஒரே நாளில் கிடைத்தது அல்ல. அதன் பின்னால் ஒரு நூற்றாண்டு காலப் போராட்டம் இருக்கிறது. 1919-ஆம் ஆண்டு, தனது 28-வது வயதில், அம்பேத்கர் அவர்கள் சவுத்பரோ ஆணையத்தின் முன்பாக ஆஜராகி, இந்தியாவில் வயது வந்த அனைவருக்கும் வாக்குரிமை (Universal Adult Franchise) வழங்கப்பட வேண்டும் என்று முதன்முதலில் வாதிட்டார்.

சமூகத்தின் அனைத்துத் தரப்பு மக்களும் தேர்தல் நடைமுறைகளில் பங்கேற்க வேண்டும் என்ற அவரது தொலைநோக்குப் பார்வைதான், இன்று நாம் அனுபவிக்கும் ஜனநாயகத்தின் அடித்தளம். இவ்வாறு 100 ஆண்டுகளுக்கு முன்பே அனைவருக்குமான வாக்குரிமைக்காகக் குரல் கொடுத்த அதே அம்பேத்கர்தான், அது எவ்வளவு பலவீனமானது என்பதையும் முன்கூட்டியே உணர்ந்து எச்சரித்தார்.

--------------------------------------------------------------------------------

4. வாக்குரிமைப் பறிப்பு என்பது தற்செயலானது அல்ல; அது குறிப்பிட்ட சமூகங்களைக் குறிவைக்கிறது

வாக்காளர் பட்டியலைச் சரிபார்க்கும் "எஸ்ஐஆர்" (SEIR) செயல்முறை என்பது ஏதோ நிர்வாக வசதிக்காக நடக்கும் தற்செயலான நிகழ்வு அல்ல; அது குறிப்பிட்ட சமூகங்களை குறிவைத்து அவர்களது வாக்குரிமையைப் பறிக்கும் ஒரு கருவி. இந்த நடவடிக்கையால் குறிப்பாகப் பாதிக்கப்படக்கூடிய சமூகங்களாக அவர் பட்டியலிடுபவை:

* பட்டியல் சமூக மக்கள் (Scheduled Caste people)
* பழங்குடி மக்கள் (Tribal people)
* சிறுபான்மை மக்கள் (குறிப்பாக இஸ்லாமியர்கள்)
* புலம்பெயர்ந்த தொழிலாளர்கள் (Migrant workers)

இந்தக் குற்றச்சாட்டை அவர் சில திடமான உதாரணங்களுடன் முன்வைக்கிறார். விழுப்புரம் மாவட்டத்தில், சரிபார்ப்புப் படிவங்கள் பட்டியல் மற்றும் பழங்குடியின சமூக மக்களைச் சென்றடையவில்லை என்று கூறப்படுகிறது. மேலும், தமிழ்நாட்டிலேயே இஸ்லாமியர்கள் அதிகம் வாழும் (40% மக்கள் தொகை) நகராட்சியான கோட்டக்குப்பத்தில், படிவம் கொடுக்க முடியாத 5,000 பேரில், சுமார் 2,500 பேர் வெளி ஊர்களில் பணிபுரியும் இஸ்லாமியர்கள் ஆவர். அவர்கள் தங்கள் முகவரியில் இல்லாததைக் காரணம் காட்டி, அவர்களைப் பட்டியலிலிருந்து நீக்குவது மிக எளிதாகிவிடுகிறது. இது ஒரு தற்செயலான பிழை என்பதைத் தாண்டி, ஒரு திட்டமிட்ட நீக்கமாகவே தெரிகிறது.

--------------------------------------------------------------------------------

முடிவுரை: சமத்துவத்தின் ஆணிவேரைப் பாதுகாப்பது யார் பொறுப்பு?

வாக்குரிமை என்பது வெறும் வாக்களிக்கும் செயல் அல்ல; அது அரசியலமைப்புச் சட்டம் நமக்கு வழங்கிய சமத்துவத்தின் நடைமுறை வடிவம். அந்த உரிமை இன்று ஒரு திட்டமிட்ட, அமைப்பு ரீதியான அச்சுறுத்தலை எதிர்கொள்கிறது. இந்த ஆபத்தை எதிர்த்து, தமிழ்நாட்டில் இந்த எஸ்.ஐ.ஆர். செயல்முறையைத் தடுத்து நிறுத்தக் கோரி விடுதலைச் சிறுத்தைகள் கட்சி சார்பில் உச்ச நீதிமன்றத்தில் வழக்கு தொடுக்கப்பட்டுள்ளது. வாக்குரிமையை இழந்தால், மற்ற எல்லா உரிமைகளையும் படிப்படியாக இழக்க நேரிடும் என்பதே வரலாறு நமக்குக் கற்பிக்கும் பாடம்.